سپیده عشق

آسمان همچو صفحه دل من

روشن از جلوه های مهتاب است

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوش تر از خواب است

خیره بر سایه های وحشی بید

می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

می نهم سر بر روی دفتر خویش

تن صدها ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رویا رنگ

می دود همچو خون به رگهایم

آه... گوئی ز دخمه دل من

روح شب گرد مه گذر کرده

یا نسیمی در ره متروک

دامن از عطر یاس تر کرده

بر لبم شعله های بوسه تو

می شکوفد چو لاله گرم نیاز

در خیالم ستاره ای پر نور

می درخشد میان هاله راز

ناشناسی درون سینه من 

پنجه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش

گوئیا بوی عود می آید

آه... باور نمی کنم که مرا

با تو پیوستنی چنین باشد

نگه آن دو چشم شور افکن

سوی من گرم و دلنشین باشد

بی گمان زان جهان رویائی

زهره بر من فکنده دیده عشق

می نوسم به روی دفتر خویش

((جاودان باشی ای سپیده عشق))

فروغ فرخزاد

امشب آسمان دلم ابری است؛

گویا هوای سرودن تو را دارد!

تو که مدتی است ستاره ی سهیل شدی.

امشب هیچ سکوتی نمی تواند عمق فریاد های دلتنگی ام را بیان کند...

فریاد هایی که از دل این همه سکوت بر می خیزد...

امشب می خواهم غم تنهایی ام را به ستارگان بگویم؛

چه بگویم؟

بگویم ستاره ام سهیل شده و به آسمان دیگری سفر کرده؟

بگویم ستاره ام آسمانش را در تاریکی ها رها کرده؟

آه ای ستاره ها!

افسوس که واژه ها از بیان عمق دلتنگی ام ناتوان اند!

آسمان